Wpływ mediów na zachowanie agresywne u dzieci i młodzieży

Dziedzictwo kulturowe każdej ludzkiej społeczności przekazywane jest z pokolenia na pokolenie przy udziale czynników wewnętrznych (np. kultury narodowej), jak i zewnętrznych (wpływu innych kultur). Najbardziej uniwersalnym czynnikiem uczestniczącym w międzypokoleniowym przekazie dorobku cywilizacyjnego w rzeczywistości końca XX wieku i początku nowego stulecia, co najważniejsze, ogarniającym dziś wszystkie wspólnoty narodowe i etniczne świata, jest ekspansja mediów, oferujących głównie kulturę audio- wizualną, nazywaną niekiedy cywilizacją obrazkową.
Gwałtowny rozwój mediów ma olbrzymie znaczenie dla emisji kultur świata. Niemal wszystkie kraje, nawet te najbiedniejsze, przeżywają swoisty „cud audiowizualny”. Obserwuje się przy tym znaczący spadek polityki kulturalnej, a w konsekwencji uczestnictwa w kulturze narodowej, natomiast wskaźnik nasycenia społeczeństw w urządzenia do odbioru kultury medialnej i multimedialnej niewyobrażalnie wzrasta. Już na początku lat osiemdziesiątych amerykański socjolog Douglas Coupland ogłosił hipotezę, iż pokolenie urodzone w latach siedemdziesiątych coraz niechętniej uczestniczy w odbiorze dorobku kulturalnego swoich przodków1. Zmniejsza się tym samym ich zapotrzebowanie na odbiór zdobyczy cywilizacyjnych. Kultura schyłku XX- stulecia oferująca komputer, Internet i inne multimedia w zupełności ich satysfakcjonuje.
Ostatnie lata transformacji ustrojowej w Polsce zaowocowały swoistym rozkwitem komercyjnej kultury medialnej, a co za tym idzie przypływem na polski rynek różnorodnych pod względem treści informacji. Odbiorcami tak szerokiego strumienia informacji stają się, obok dorosłych, także i dzieci. Wielu pedagogów uważa, iż w natłoku różnorodnych treści odbieranych przez dziecko kryje się wiele niebezpieczeństw. W ciągu jednego dnia, a nawet jednego telewizyjnego programu prezentowane są treści o zróżnicowanej randze: ważne i błahe, płytkie i wartościowe, zabawne i tragiczne. Wymagają one od odbiorcy selekcji, klasyfikacji i wartościowania. Operacje te są bardzo trudne i dzieci zazwyczaj nie potrafią im sprostać. Informacje, jakie docierają do młodego widza, mają charakter równorzędny, przyjmowane są z zaciekawieniem, ale w sposób mało krytyczny. Dziecko nie jest w stanie odróżnić, co jest ważne, a co drugorzędne. Nie może też zaradzić wydarzeniom prezento- wanym na ekranie, co w konsekwencji...

Daugiau informacijos...

★ Klientai rekomenduoja

Šį rašto darbą rekomenduoja mūsų klientai. Ką tai reiškia?

Mūsų svetainėje pateikiama dešimtys tūkstančių skirtingų rašto darbų, kuriuos įkėlė daugybė moksleivių ir studentų su skirtingais gabumais. Būtent šis rašto darbas yra patikrintas specialistų ir rekomenduojamas kitų klientų, kurie po atsisiuntimo įvertino šį mokslo darbą teigiamai. Todėl galite būti tikri, kad šis pasirinkimas geriausias!